Batalion Ochrony Bazy w Redzikowie
Sztandar Batalionu Ochrony Bazy w Redzikowie
SZTANDAR  BATALIONU  OCHRONY  BAZY  W  REDZIKOWIE

   

Strona główna sztandaru.

      Na stronie głównej płata pośrodku krzyża kawalerskiego w czerwonym kręgu znajdują się dwie gałązki wawrzynu ułożone w kształcie wieńca otwartego w górnej części, haftowane złotym sztychem. Pośrodku umieszczony jest wizerunek Orła Białego (ustalony Ustawą z dnia 19 lutego 1990 roku). Orzeł zwrócony jest głową ku drzewcu, haftowany srebrnym sztychem, natomiast korona, dziób i szpony orła haftowane są złotym sztychem. Pomiędzy ramionami krzyża kawalerskiego, w rogach płata w czterech wieńcach wawrzynu znajdują się skróty BOchB, taki skrót odnosi się do Batalionu Ochrony Bazy w dokumentach normatywnych dotyczących powołania jednostki. Skróty haftowane są złotym sztychem.

 

 

 

Strona odwrotna sztandaru.

      Na stronie odwrotnej pośrodku wieńca umieszczony jest w trzech wierszach napis „Bóg Honor Ojczyzna”, haftowany złotym sztychem. Pomiędzy ramionami krzyża kawalerskiego, w rogach płata są umieszczone wieńce wawrzynu, a w ich polach:

- w prawym górnym wieńcu wawrzynu odwzorowanie herbu Gminy Słupsk;

- w prawym dolnym wieńcu wizerunek odznaki pamiątkowej Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych;

- w lewym górnym wieńcu wawrzynu wizerunek odznaki pamiątkowej Batalionu Ochrony Bazy;

- w lewym dolnym wieńcu wawrzynu napis w dwóch linijkach "30 VI 2015".

      Symbole umieszczone w wieńcach wawrzynu na stronie odwrotnej płata sztandaru podkreślają związek z regionem, w którym powstał i stacjonować będzie Batalion Ochrony Bazy, z jego społecznością oraz poszanowanie i kultywowanie tradycji jednostek Wojska Polskiego na terenie Gminy Słupsk. Odnoszą się też do wyższego przełożonego, który wykonał zadanie utworzenia Batalionu oraz wskazują na wyjątkowy, narodowy charakter jednostki wojskowej poprzez wskazanie wyrazistego symbolu jakim jest utrzymana w biało czerwonej tonacji odznaka pamiątkowa Batalionu Ochrony Bazy. Dodatkowo wskazują na historyczną datę zakończenia formowania, a tym samym święta jednostki wojskowej.


 

SZTANDAR  WOJSKOWY  W  RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ

 

             W Polsce chorągwie i znaki bojowe występują już we wczesnym średniowieczu. Gall Anonim wspomina o urzędzie specjalnego wojownika noszącego znak (chorągiew). Miały one różne kształty. Nanoszono na nie krzyże proste i ukośne, postacie ludzkie,
a nawet gwiazdy.

 

            W XIII w. na chorągwie wprowadzano herby rycerskie. Zachowały one swoje barwy bądź też chorągwie przyjęły barwy herbu. Z chwilą wyniesienia orła do rangi godła Królestwa Polskiego pojawiła się pierwsza chorągiew państwowa. Stanowiła ona znak króla polskiego. Do ochrony chorągwi utworzono urząd wielkiego koronnego chorążego, który to podczas uroczystości państwowych zajmował miejsce z prawej strony króla. Od połowy XVI w. każdy oddział wojska posiadał chorągiew, której płat złożony był z kolorów układanych w pasy, trójkąty lub szachownice. Na niektórych z nich zaczęły się pojawiać różnego rodzaju dewizy. Ówczesne chorągwie i proporce różniły się znacznie między sobą wielkością płata, materiałem, z którego został wykonany, wykonaniem i kształtem.

 

            Barwy biało-czerwone pojawiły się na chorągwiach na początku XVII w.  Chorągwie wyróżniały oddział wojskowy, wskazywały kierunek uderzenia lub miejsca zbiórki. W czasie walki chorągiew była zawsze chroniona przez doborowy pododdział. Otaczano ją czcią, oddawano honory i na nią składano żołnierskie przysięgi. Podczas uroczystości z udziałem chorągwi żołnierzy obowiązywał mundur galowy.

 

            Sztandary współczesnych jednostek wojskowych nawiązują do wzorów kształtujących się od XVII w., które swą najpełniejszą formę uzyskały w armii Królestwa Polskiego i w takim podstawowym kształcie używane były w okresie międzywojennym. Istotą wzoru sztandarów jest krzyż kawalerski, nawiązujący swą barwą do sztandarów królewskich z XVIII i XIX w. Stąd też na jednej stronie – głównej – umieszczono Orła Białego z godła państwowego. Spełniony też został odwieczny weksylologiczny kanon, nakazujący kierowanie wszystkich ożywionych godeł w kierunku drzewca, co jest również zgodne z tradycją głęboko zakorzenioną w Wojsku Polskim. Stworzono także możliwości podkreślenia związków sztandarów wojskowych ze społeczeństwem, mieszkańcami miasta lub ziemi fundującej sztandar dla swojej jednostki. Dlatego na sztandarach wojskowych umieszczane są historyczne symbole i herby patronów, byłych ziem i województw, miast, znaki fundatorów, odznaki pamiątkowe, godła eskadr i szachownica lotnicza, odznaki specjalności wojskowych. Większość sztandarów jest fundowanych dla wojska przez społeczeństwo. 

 

            Obecnie sztandar jest znakiem jednostki wojskowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jako symbol sławy wojennej i tradycji oraz wierności, honoru i męstwa, których Ojczyzna wymaga od swych żołnierzy. Prawo posiadania sztandaru przysługuje jednostkom liniowym wszystkich rodzajów Sił Zbrojnych oraz uczelniom i szkołom wojskowym. Sztandar nadaje jednostce wojskowej Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Sztandar znajduje się stale w jednostce wojskowej, a w czasie walki – w rejonie działań bojowych jednostki. Obowiązkiem żołnierza jest bronić i strzec sztandaru jednostki wojskowej. W razie utraty sztandaru wskutek słabości ducha bojowego, jednostka wojskowa ulega rozformowaniu.

Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych